این روزهای ما

این روزهایم با کمی استرس و ترس بدنبالم هم میرود. امسال دی ماه با زهم گل پسری مریض شد و بازهم تب.

شنبه وقتی از سرکار رسیدم خونه دیدم آرادی کمی داغ شده و صبر کردم تا همسرجان بیاد و با هم ببریمش دکتر تا همین اول کاری جلوی مریضی روبگیریم. بعد از یه صف طولانی و منتظر شدن یه عالمه بالاخره نوبت ما شد و وارد مطب شدیم و تشخیص آقای دکتر این بود که تب ویروسیه و نیازی به آنتی بیوتیک نیست. خلاصه دارو گرفتیم و بعد از کلی استرس اون شب رو به صبح رسوندیم و فردایی دوباره آراد رو بخاطر تبش بردیم دکتر و دارو و بعد هم در پایان شب بهم خوردن حال اینجانب و کار به اورژانس و بیمارستان کشیدن و تا ساعت سه صبح در بیمارستان سپری نمودن و صبح روز بعد برعکس داشتن استعلاجی و بخاطر مشغله کاریی به محل کار اومدن تا 3 و نیم هم در محل کار حضور داشتن گذشت.

خدا رو شکر امروز حال پسرکمان بهتر شده و فقط سرفه هایند که دست از سرش برنمیدارند و  گاهی اوقات شبها تا صبح دو سه باری بیدار میشوند و سرفه میکنند و باز میخوابند.

در پایان و بعد از این همه شکوه امیدوارم که حال همه بچه ها همیشه خوب باشد تا نیازی به هیچ دکتری پیدا نکنند و شاداب و سرحال باشند.

حال اندر حال و هوای این روزها

اول از همه اینکه دیروز تولد عشق خاله بود و که هشت سالگیش رو تموم کرد و پا گذاشت تو نه سالگی

اینم کیک تولدش که به انتخاب خودش بود. قربونت برم نفسم.

عزیز دلم تولدت مبارک باشه و الهی که صد و بیست سال زنده باشی و همیشه ی همیشه شاد و موفق باشی

از حسادت های آرادی چی بگم که همچنان ادامه دارد و دست بردار نیست. دیروز وقتی داشت با پوریا در مورد تولدش صحبت میکرد و میگفت که من میخوام کیک بخرم بریم بیرون با هم دیگه. آرادی می گفت: نه من میخوام فوت کنم تولد منه ها. کیکم مال منه.

پوریا: باشه آرادی اول من فوت میکنم بعد هم یه بار دیگه روشن میکنیم تو فوت کن.

آراد: نه تو فوت نکن. مال منه. من فوت میکنم.و همچنان این ماجرا ادامه دار.

مامان رویا منو دوست داری. آره پسرم من عاشقتم.

منو چقدر دوست داری یه دنیا ؟ آره مامانی عاشقتم یه دنیا

از شعر حفظ کردنش بگم که غزل دل میرود ز دستم حافظ رو دیگه کامل کامل یاد گرفته و فقط یه جاهایی رو من بهش کمک میکنم تا بخونه. و حالا هم در حال تمرین آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا هست که فقط دو بیت اولش رو یاد گرفته و این دفعه استارتش رو خوب نزده و انگاری داره یه کم سخت تر از اون قبلی پیش میره. شاید هم شعرش رو دوست نداره.

این عکسهاهم مربوط میشه به یکی از همین شبها که به خونه ی جدید رفتیم.

مامان خوشگل من، من دارم میرم مدرسه !!!!!!

میخوام درسامو بخونم آخه ایتحان دارم.

اینجا هم مطب دکتر طاهباز بود که تا وقتی نوبتومون بشه کلی با یه دختر خانوم زیبا بازی کرد.